Jak rozwiązywać Star Battle

Postaw gwiazdki tak, by każdy rząd, każda kolumna i każdy obrysowany region miał ich dokładnie tyle, ile prosi plansza — jedną na małej planszy, dwie na pozostałych.

Żadne dwie gwiazdki nie mogą się stykać, nawet rogami.

Krzyżyki to twoje własne notatki, gdzie gwiazdki być nie może; odpowiedzią są same gwiazdki.

Stuknij pole, by je skreślić, stuknij ponownie, by postawić gwiazdkę, jeszcze raz — by wyczyścić. Przeciągnij palcem po polach, by skreślić kilka naraz.

Nic nie jest dane: plansza zaczyna się pusta i każdą gwiazdkę stawia się samemu. Krzyżyki to druga połowa gry — skreślone pole to pole, o którym nie trzeba już myśleć, i większość rozwiązywania to skreślanie, aż gwiazdki nie będą miały gdzie indziej stanąć. Każda plansza ma dokładnie jedno rozwiązanie i da się do niego dojść bez zgadywania.

Region, który mieści się w jednym rzędzie albo w jednej kolumnie, musi postawić swoją gwiazdkę właśnie tam — a ta gwiazdka jest zarazem gwiazdką całego rzędu. Wszystko inne w tym rzędzie odpada. To ruch otwierający niemal każdą planszę i nie wymaga żadnej wcześniej postawionej gwiazdki.

Postawiona gwiazdka to załatwiony rząd, kolumna i region — i ośmiu wykluczonych sąsiadów. Większość plansz pada od samego tego: każda gwiazdka skreśla pola, a skreślenia zostawiają następnemu regionowi jedno miejsce.

Dwa rzędy mają razem dwie gwiazdki. Jeśli w tych rzędach leżą dwa całe regiony, to one dostarczają obie — i żaden inny region nie może tam postawić gwiazdki. Ruch z jedną linią, opisany wyżej, to ten sam argument dla jednego rzędu; działa dla dowolnej liczby i tak samo dla kolumn.

Przy dwóch gwiazdkach w linii większość pracy robi reguła stykania: blok 2 × 2 mieści najwyżej jedną gwiazdkę, tak samo trzy pola obok siebie. Region w kształcie zgiętego patyka ma miejsce na dwie gwiazdki tylko na jeden albo dwa sposoby.

Czasem liczenie się wyczerpuje. Wtedy załóż gwiazdkę w jakimś polu i zobacz, co skreśla — jeśli jakiś region zostaje bez miejsca na swoją gwiazdkę, założenie było błędne i pole jest skreślone. Jeden krok w głąb to cała technika; założenie, które potrzebuje drugiego, to już zgadywanie.